• Facebook Antwerpen
  • Facebook Gouda
  • Sint-Michielsgilde Antwerpen
  • Sint-Michielsgilde Gouda

© 2017 © Sint-Michielsgilde

Fraternitas Sanctus Michael – Sint-Michielsgilde VZW
Clemenshoek 87 , 2840 Rumst (Belgium) 

 KBO-nummer: 0627.923.164.

December 19, 2017

Please reload

Recent Posts

komt binnenkort

December 19, 2017

1/1
Please reload

Featured Posts

Schermers aan het woord (1)

March 6, 2018

Interview met stichtend voorzitter en tevens docent van de Sint-Michielsgilde Antwerpen (BE) en Gouda (NL)

 

Omdat we onze leden van de gilde zo goed mogelijk willen leren kennen, we zijn immers een hecht gezelschap, om te kijken hoe de leden de Europese Krijgskunst ervaren en om andere mensen kennis te laten maken met de gebruiken van onze gilde en de Kunst, hebben we wat interviews af te nemen. Deze interviews geven een goed beeld van wie iemand is, wat de gilde en de Europese Krijgskunst te bieden hebben voor een individu en wat de gilde is. Zo kunnen ook andere mensen zien wat de Europese Krijgskunst en de traditionele gilde de hedendaagse mens te bieden heeft op alle mogelijke vlakken.

 

1. Wat is je naam en leeftijd?

 

Mijn naam is Alan Spaenjaers en ik ben 29 jaar.

 

2. Hoelang scherm je al?

 

Mijn allereerste les olympisch schermen kreeg ik toen ik 8 jaar was. Daarna zijn er niet veel of lange pauzes geweest. Mijn interesse in Historisch Schermen begon een 10-tal jaren geleden, ik ben het effectief intensief gaan beoefenen acht jaar geleden.

 

3. Je hebt de Sint-Michielsgilde heropgericht, kun je wat meer vertellen hoe dit is gegaan en waarom je dit hebt gedaan?

 

Het oorspronkelijke idee ligt ondertussen al diep in de nevelen van het verleden. Enkele vrienden en ik studeerden nog in Antwerpen. We hadden allemaal een zwak voor geschiedenis, waren gepassioneerd door tradities, mythes en symbolen en welke meerwaarde deze kon bieden voor de hedendaagse mens. Daarnaast brachten we veel van onze vrije tijd door al schermend of zoals iedere student: op café. Daar, tussen pot en pint, broeien vaak wilde ideeën. 
We waren lichtelijk melancholisch over het huidige studentenleven en we koesterden het plan om een nieuwe studentenorganisatie op te richten. Verder wilden we actief bezig zijn met schermen. Alleen ervoeren we na al die jaren het olympisch schermen als te beperkt. We stelden ons vragen bij waar de wortels lagen van de moderne schermsport. Dus we zochten naar een mogelijke link tussen beiden. En een nieuwe studentenclub met een knipoog naar het middeleeuwse studentenleven kwam tot het leven. We verdiepten ons in zwaard en beukelaar, gaven lezingen over oude tradities en namen onze leden op via een oud ritueel. 
Maar de studentenjaren gingen snel voorbij. Daarna doolden we een beetje. We wisten niet goed wat we nu verder moesten, maar bleven het idee van de studentenorganisatie verder koesteren. Na enkele slalom-bewegingen kwamen we in contact met de brede HEMA scene. Het was een wereld die open ging en waar we onze weg in moesten vinden. 
De meest geweldige gedachten ontsproten toen. Ideeën waar we nu smakelijk om kunnen lachen. Verschillende namen passeerden de revue. Ridders waren we niet, maar wilden wel de ridderlijke kunst leren. Iets nieuws oprichten was een optie, maar wat zou het mooi geweest zijn om aan te sluiten bij een oude traditie. Het was in gesprekken met een oude vriend Bruno die er mij wees op de gebruiken van de oude gewapende gilden van de steden. Hij sprak over de schuttersgilde waar hij zelf ooit deel van uitmaakte die een zinvolle invulling gaf aan deze oude organisaties. 
Ik kende als geschiedenisstudent de historiek van de gilde. Maar was niet bekend met de interne werking. Zoals ik dat wel vaker heb, geraakte ik geobsedeerd door het onderwerp. Ik ploegde het Antwerpse stadsarchief door, op zoek naar restanten van de oude schermersgilde. De bronnen waren beperkt maar het voelen van die oude documenten was zeer stimulerend. Naast het archiefonderzoek, ging ik eveneens vergelijkend onderzoek doen naar andere schermersgilden in de Nederlanden. Naast het historische perspectief stuitte ik tevens op de sociale, geestelijke en spirituele omkadering van de gilde. Voor mij was dat als een soort ‘teken’, het gevoel van ‘ja, dit is het. Hier kunnen we mee aan de slag.’

 

4. Kan je iets vertellen over jouw visie op de Europese Krijgskunst?

 

Ik ben blij dat je al spreekt over een Krijgskunst. Want zo beschouw ik het. Het beoefenen van de martiale traditie is een kunst. Een holistisch systeem, een way of life, die zonder twijfel een sportief component heeft en ons fysiek aspect als mens aanspreekt. Het biedt ons daarnaast de mogelijkheid om als mens ons zowel geestelijk als spiritueel te ontwikkelen. 
Het is in zekere opzichten vergelijkbaar met een krijgskunst als kendo, die doordesemd is van de gedachten van Zen en het Shintoïsme. 
Het is spijtig dat in merendeel van de clubs enkel dit fysiek aspect benaderd wordt. Want wanneer we kijken naar de Fechtbücher, de historische bronnen waarop wij onze krijgskunst baseren, zijn dit eerder verzamelwerken waarbij de verschillende onderwerpen die behandelt worden de realisatie van een mens bewerkstelligen. De beoefening van de krijgskunst vormt dan de weg, en andere disciplines zijn hulpmiddelen tot die zelfontplooiing.

 

5. Hoe zien jouw lessen eruit?

 

Ons idee over de krijgskunst trachten we actief te implementeren binnen onze lessen. Ik probeer mijn lessen steeds structureel op te bouwen. 
Eerst willen de de focus van onze leden richten op de krijgskunst. Dit doen we door wat we noemen het ‘stil moment’ , een moment van meditatie waarbij we ons gedachten vrijmaken en richten. Opnieuw, zelfs dit element is onderbouwd en stoelt op oude manieren binnen martiale scholen. Daarna, omdat een schermer dient te beschikken over een sterk lichaam starten we met een stevige opwarming met oefeningen voor kracht, lenigheid en snelheid.
Daarna volgen wat drills om bepaalde bewegingen te conditioneren. Vervolgens verdiepen we ons in een techniek, om deze op een gedegen wijze te integreren herhalen we deze techniek door deze te bekijken in zoveel mogelijk verschillende contexten. 
Afsluiten doen we met sparring en de nodige coaching hierop.

 

6. De krijgskunst wordt vanuit de gilde bezien als een holistisch gegeven waarin we ons niet alleen fysiek, maar op meerdere vlakken ontwikkelen. Hoe zie je dit terug binnen de Sint-Michielsgilde en waar is dit op gebaseerd (bijv. oude bronnen in de manuscripten)?

 

Zoals ik daarnet zei proberen we dit te integreren in de lessen, daarnaast hebben wij als gilde verschillende vieringen die zorgen voor de nodige verdieping. Het wordt niet opgelegd, maar aangereikt. Het is aan onze leden zelf wat zij met deze meerwaarde doen. 
Daarnaast is voor de meest gedreven leden nog de broederschap van de gilde die als het ware de organisatie draagt. 
Wij baseren ons hiervoor onder andere op de manuscripten, maar daarnaast ook op werken die horen bij de ‘ridderlijke canon’. In de middeleeuwen had je duidelijk twee lagen in de bevolking die van belang waren. De eerste waren de clerici of de geestelijken. Deze geestelijken kregen een onderricht dat een duidelijk patroon volgde, met een canon van literatuur, ideeën, rituelen, symbolen die daarbij hoorden. 
Daarnaast was er de adel, waarbij het ridderschap heel kort door de bocht als ideaaltype werd beschouwd. Deze groep binnen de samenleving kende eveneens haar verhalen, symbolen, filosofie, religieuze zienswijze, … 
Het is deze brede traditie die als inspiratie dient voor onze werking.

 

7. De gilde bestaat niet alleen uit de school, maar ook uit een broederschap die aandacht geeft aan de spiritualiteit en filosofie van de Europese Krijgskunst. Hierin is de Sint-Michielsgilde vrijwel uniek. Kun je wat vertellen over deze broederschap?

 

Een gilde heeft altijd als doel gehad om mensen op een gestructureerde manier te initiëren in een bepaalde ambacht. Bij ons is die ambacht de schermkunst. Sommige mensen zijn tevreden met de sportieve bezigheid. Andere zoeken naar meer diepgang, en dat kan door de kunst. Zij willen zich onderdompelen in de geheimen van de kunst die door woorden niet kunnen worden vastgelegd. 
De broederschap is er voor diegene die zich de ridderlijke traditie volledig eigen willen maken. Die aan zichzelf willen smeden, zichzelf willen veredelen, willen bouwen en een schakel willen zijn binnen de oude keten van de Europese martiale traditie.

 

 

 

8. Waar wil je in de toekomst met de Sint-Michielsgilde heen? (dit kan op allerlei vlakken zijn; op het gebied van schermen, training, conditie en kracht, persoonlijke ontwikkeling, filosofisch, historische kennis opdoen, organisatie, maatschappelijk belang, etc.)

 

Ik zie dat ons draagvlak binnen de stad Antwerpen steeds meer groeit. Stedelijke instanties spreken ons aan omtrent archeologische vondsten en voor culturele evenementen. Inwoners van de stad vinden hun weg tot de gilde. Naar de toekomst toe willen we verder bouwen en schaven aan het werk dat we nu verricht hebben. Nog betere lessen, doeltreffende gerichte trainingen, uitbreiding van de te behandelen wapens. Daarnaast willen we meer inzicht krijgen in de krijgskunst in al zijn aspecten. En die visie en kennis meer en meer naar buiten toe brengen.

 

9. Zou je lidmaatschap bij de Sint-Michielsgilde aanraden bij vrienden en kennissen, en zo ja, waarom precies?

 

Absoluut! In de eerste plaats is het gewoon cool om te vechten met zwaarden, rapieren, enz. Iedereen wou toch als kind een ridder zijn, toch? 
De schermkunst is daarnaast heerlijk divers. Je leert de meest prachtige technieken en toch wordt het geen eenheidsworst. Omdat we allemaal anders zijn qua capaciteiten en lichaamsbouw passen we technieken aan naar een stijl die voor een individuele schermer werkt. Hierdoor ga je steeds creatief aan de slag en krijg je een sterk lichaamsbewustzijn. Je leert je fysieke capaciteiten, tast je grenzen af en probeert deze te verleggen of stemt je daarop af. 
Het dwingt je om aan te passen, want elk gevecht

 

is weer anders. De techniek die je ooit gebruikte zal je nooit meer op dezelfde manier doen. Het is een sterkte om je steeds te adapteren en een techniek of strategie aan te passen aan een telkens veranderende situatie. 
Vaak zijn gevechten meer worstelingen met je ego. Omgaan met winst en verlies en toch streven naar perfectie. Telkens in het zand bijten, maar toch nog steeds zonder enige rancune je tegenstrever omarmen als een gelijke. 
De gilde is een plek waar vriendschappen gemaakt worden. Hoewel we allemaal zeer verschillende mensen zijn, kan ik zeggen dat het allemaal, stuk voor stuk, echte vrienden zijn.

Foto's gemaakt door Mirjam (foto 1) en Frederik Beyens (foto 2 bij de Kipdorp site in Antwerpen)

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive