• Facebook Antwerpen
  • Facebook Gouda
  • Sint-Michielsgilde Antwerpen
  • Sint-Michielsgilde Gouda

© 2017 © Sint-Michielsgilde

Fraternitas Sanctus Michael – Sint-Michielsgilde VZW
Clemenshoek 87 , 2840 Rumst (Belgium) 

 KBO-nummer: 0627.923.164.

December 19, 2017

Please reload

Recent Posts

komt binnenkort

December 19, 2017

1/1
Please reload

Featured Posts

Dodenminne 2018 " Er is niets zo ingrijpend als de dood "

November 18, 2018

 

De dodenminne is een jaarlijks wederkerend oud gildenritueel dat wortelt in de essentie van het bestaan van het gildeleven. Het eren van de doden. Tijdens de dodenminne hebben wij het leven van de overledene lief, hebben wij de herinnering , de aangename en de soms mindere gevoelens lief die zij ons hebben nagelaten. Dubben we over het wat zij voor ons betekend hebben. Als gilde staan we tijdens dit moment stil bij de onbekende overleden gildebroeders die eeuwen van ons gescheiden zijn, en op wiens schouders wij verder bouwen. Maar eveneens willen we stilstaan bij persoonlijk verlies, mensen die we al dan niet persoonlijk begeleid hebben hun overgang naar het Eeuwige.

 

Tijdens de minne gaf onze Deken Alan Spaenjaers een redevoering die aanzette tot bezinning. Graag delen wij de tekst met u. 

 

Er is niets zo ingrijpend als de dood.

 

In onze samenleving proberen we dood frequent te mijden. We duwen de begraafplaatsen naar de rand van de stad. We baren noch groeten onze doden in eigen huis. Dit gebeurd in speciaal daarvoor voorziene faciliteiten. Stel je voor een dode in huis, het geeft ons een naar benepen gevoel. Steeds  meer mensen sterven in Vlaanderen  in een ziekenhuis of bejaardentehuis ver weg van hun vertrouwde omgeving. Simpelweg omdat onze samenleving het alternatief nog amper praktisch mogelijk maakt.

 

Er is niets zo ingrijpend als de dood.

 

Onze samenleving is gericht op de jeugd en het leven. We willen allemaal rimpelloos oud worden. Liefst worden we helemaal niet oud. Allerlei crèmes beloven ons te vrijwaren van de ouderdom, in de toekomst zouden door bepaalde therapieën de cellen vernieuwd kunnen worden. Er is geen mens die grijze haren wil dragen, het is geen teken meer van wijsheid. Oud is versleten. Afgedankt. Zij hebben geen waarde meer voor onze wereld. Dat is hoe onze moderne wereld , die steeds gericht is op vooruitgang en vernieuwing, disrespectvol kijkt naar zij die ons voorgingen. We streven naar de onsterfelijkheid alsof het leven een eeuwige zomer is waarbij we jeugdigheid als summum beschouwen.

 

Er is niets zo ingrijpend als de dood.

 

En toch nemen we deze overgang in ons leven niet graag in gedachten. Het is ingrijpend voor zij die sterven en evenzeer voor zij die hen omringen. Het is een diepgaande ervaring die ons bestaan tekent. Die als het ware symbolisch is en eigen is aan ons bestaan in deze wereld. Als we de moed vinden om onze angst voor de dood opzij te schuiven en het te aanvaarden.

 

Thomas à Kempis was een novicenmeester die in zijn werk in de navolging van Christus de nieuwe monniken er de aandacht op vestigt dat zij moet stilstaan bij de dood.

Ik vertel jullie graag een verhaal over een novicenmeester die in  gesprek gaat met zijn medemonniken. Hij vraagt hen hoe vaak zij contempleren op de dood. De eerste monnik zegt hem dat hij wekelijks contempleert op zijn dood. De tweede monnik geeft aan dat hij dagelijks de dood in gedachte houdt. De derde geeft aan dat hij bij iedere maaltijd de dood overweegt. De vierde pocht dat hij er bij iedere hap bij stilstaat. De laatste monnik weet zijn novicemeester te zeggen dat hij bij iedere in-en uitademing de dood voor ogen houdt.

De novicemeester neemt even de stilte in ere. Vervolgens prees hij de laatste monnik en zei “ Dat is alles wat er is. Dat is het verschil tussen leven en dood. De dramatische overgang tussen leven en dood is de laatste uitademing waarop geen inademing meer volgt.

 

Er is niets zo ingrijpend als de dood.

 

Het leven is een prachtig geschenk. Toch kunnen we het pas naar waarde inschatten als we het spiegelen aan het naderende einde. Maar wat is het einde? Is het einde niet enkel een einde aan deze vorm van bestaan. Zijn we niet te hard gehecht aan deze vorm ervan? Naar wat de verschillende martiale tradities ons leren is de kunst een middel ter vervolmaking van het leven. Een doel van op te gaan in het Al. Terug te keren naar de verbondenheid met Alles, terugkeren naar de eenheid. Dit tijdens het leven zelf. Tijdens het leven sterven we al vooraleer de fysieke dood intreedt. De kunst is een methode van verlossing.

Wat bedoel ik hier mee? Waar moeten we van verlost worden? Het leven heeft een keerzijde. We denken “Ik denk, dus ik ben” dat wij als  persoon een druppel zijn. We vergeten dat we in se de oceaan zijn. Als we spreken over zonde dan is het wel dat we geloven dat we effectief afgescheurd zijn van de oceaan. Dat er niets anders is dan een grote verzameling aan druppels die allemaal gefixeerd zijn op hun eigen kijk op de wereld en het grote geheel niet zien.

De kunst als methode kan ons handvaten geven. Zowel door de beoefening van onze ambacht als door het naleven van de deugden. Want de deugden wijzen ons erop dat er geen druppel is. Dat er enkel de oceaan is. Dat het opgaan is het Al nu al kan verwezenlijkt worden. Dat we voorbereidt zijn op het einde of de overgang vooraleer de dood ons uitnodigt voor de laatste macabere dans.

Het is misschien zo dat wanneer we dit dieper besef ervaren dat de dood helemaal niet meer zo eng is. Dat zij geen gevaar is voor ons bestaan. Dat we het kunnen bekijken als een reis. Een reis die ons naar huis brengt. Geef toe dat is toch de mooiste reis die je iemand kan toewensen.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Search By Tags
Please reload

Archive